Ik ben egoïstisch

Egoïsme. Ik heb het label vaker gekregen dan me lief is.

Ooit heb ik hardop gezegd dat ik niet het type ben voor mantelzorg zoals mijn moeder dat voor mijn oma deed. Zelfs niet toen de dementie van mijn oma bij tijd en wijlen emotioneel loodzwaar was. Ik heb gezien met hoeveel liefde en geduld mijn moeder dat deed. Ik heb ook gezien hoeveel het haar gekost heeft, vooral toen mijn oma overleed. Hoewel ik met overtuiging kan zeggen dat ze het deed uit pure liefde, weet ik ook dat ik anders bedraad ben. Dat uitspreken heeft mijn moeder pijn gedaan. En eerlijk, mezelf ook. Maar ik kon niet anders als ik eerlijk naar mezelf zou willen blijven. Mijn moeder en ik hebben een prima band maar ik weet dat het een scheurtje veroorzaakt heeft. En dat accepteer ik.

Moederschap is ook zo’n ding. Ik wil namelijk ook geen kinderen. Niet een populaire keuze maar het is mijn keuze. Simpelweg omdat ik niet bereid ben mijn leven daar volledig naar te plooien. Ik zou het kunnen maar ik heb nooit de klapperende eierstokken gehad of de wens. Gelukkig denkt mijn man hier ook zo over. Maar als dat niet het geval zou zijn geweest weet ik ook dat ik niet overstag gegaan zou zijn en dat het einde van de relatie zou betekenen. Want zoiets besluiten omdat de ander wel de wens heeft, de tijd gaat dringen of nog erger, ‘het zo heurt’ is juist een buitengewoon egoïstische keuze in mijn ogen.

Twee voorbeelden uit mijn leven en meteen sta je te boek als iemand die alleen aan zichzelf denkt. Terwijl de waarheid iets genuanceerder is, zoals altijd.

Ik ben Weegschaal, dus vrijheid is bij mij geen wens, het is een basisbehoefte. Vrij kunnen bewegen, vrij kunnen kiezen, niet vastzitten aan een pad dat iemand anders voor me heeft uitgestippeld, ook niet uit liefde. En als Manifesting Generator heb ik geduld niet meegekregen als talent. Ik ben gebouwd om te bewegen, niet om te wachten tot het over is. Dat is geen aanval op mensen die dat wel kunnen, ik heb er oprecht respect voor. Het is gewoon niet mijn design en doen alsof dat wel zo is, gaat me na verloop van tijd letterlijk ziek maken.

En nee, dat betekent niet dat ik een hekel heb aan kinderen. Of aan zorgen voor iemand. Het betekent dat ik weet wat mijn plek is en wat niet en dat ik allergisch ben voor de aanname dat liefde alleen telt als hij je volledig opeet.

Ondertussen ben ik zelf ook niet iemand die makkelijk hulp vraagt. En eerlijk, dat speelt vast mee in mijn eigen onderstroom. Alsof ik het gevoel dat ik weinig terugvraag moet compenseren door vooral heel veel te geven, zodat de boekhouding voor mijn gevoel klopt. Grappig hoe dat werkt, je zegt “nee” tegen het ene om je “ja” tegen tien andere dingen te kunnen legitimeren. Misschien is het herkenbaar. Maar de guilt pool van pleasing past me niet meer.

Want ondertussen ben ik degene die uitzoekt hoe een proces bij een klant beter kan. Die spontaan meedenkt over hoe een team soepeler kan draaien, hoe een taak van iemand anders’ bord af kan, hoe iets minder moeite kan kosten voor een ander en hoe er praktischer een oplossing gevonden kan worden. Ik denk juist voortdurend aan anderen, alleen niet op de manier die van me verwacht wordt. Niet door mezelf op te offeren aan een rol die niet bij me past, maar door daadwerkelijk iets te verbeteren aan de situatie waar ik ben.

Dat is denk ik de kern. Egoïsme is niet dat je “nee” zegt tegen mantelzorg of moederschap. Egoïsme is doen wat er van je verwacht wordt terwijl je van binnen allang “nee” schreeuwt en daarna bitter worden over alles wat het je heeft gekost en de schulden die nog uit staan. Ik kies liever meteen eerlijk. Scheelt een hoop wrok, bij mij en bij de ander.

Groot voordeel is dat wanneer ik op je hond pas, ik dat oprecht leuk vind. Wanneer ik je te eten vraag, ik dat echt gezellig vind en wanneer ik je billen niet wil wassen, ik je zodanig respecteer uit liefde dat ik dat aan een professional over laat zodat wij in het systeem op de juiste plek kunnen blijven staan.

Is dat egoïsme of is dat liefde?

In mijn praktijk heb ik het vaak met mensen over deze onderwerpen. Het stukje authentiek leven zonder schuldgevoel is een grote blokkade voor een vrij en gelukkig leven. Ik hoop altijd dat ik kan inspireren en helpen in te zien dat egoïsme niet slecht is maar juist een vorm van respect en liefde. Voor jezelf en de ander.