Wat Loden me leerde

Begint afscheid al bij leven?

Ik dacht dat mijn leven in zou storten, op z’n minst lang op zijn kop zou staan. Bij het idee alleen al heb ik de afgelopen jaren meermaals tranen laten vloeien. Zo echt kon ik het in elke vezel van mijn lijf voelen. What can i say… Ik heb een groot voorstellingsvermogen.

Realiteit is dat ik haar kwijt ben. We hebben haar 7 mei jl. moeten laten gaan na een ziekte periode waarvan ze niet meer zou kunnen herstellen. Ze was 10 jaar en 9 maanden oud. Mijn prachtige fluwelen hondje Loden Bodhi.

Verbazingwekkend genoeg gaat het goed met me. Ik mis haar, zeker. Maar op de een of andere manier voelt het alsof een cirkel rond is. Een leven wat compleet en voltooid was. Berusting.
Vergis je niet. Het moment zoiets te moeten beslissen vergt een deel van je ziel. Het besef dat het moment daar is. Het overleg. Het belletje naar de dierenarts. En de dierenarts die hier met zijn koffertje over de drempel stapt. En de injectie die haar prachtige hart laat stoppen.

Een deel van mij stierf op dat moment ook. Een deel wat aan haar verbonden was. Loden was namelijk geen hond zoals Cooper, onze andere Weimaraner die we in 2023 moesten laten gaan. Zelfs niet zoals Era het teckeltje die zo dapper bij twee grote honden en een kat in huis kwam wonen als puppy en nu nog met de kat overgebleven is. Loden was Wijsheid, bewust met een hoofdletter, bovenmenselijk, goddelijk bijna. “Het was een HOND” denk je wellicht maar iedereen die haar kende en in haar ogen keek raakte bevangen op een bepaalde manier.

Enfin, het gaat dus goed… en daar denk ik dan weer over na. Je bent een weegschaal of niet he?!
Het is zo anders dan ik verwacht had. Verdring ik iets? Ben ik ongevoelig geworden? Gaat het nog komen? Hield ik niet genoeg van haar? Was ze te ‘lastig’ geworden waardoor het nu voelt als een opluchting en de rust wat is teruggekeerd? Die gedachte doet me bijna fysiek pijn kan ik je zeggen.

Vandaag besefte ik me dat ik zo intens van haar genoten heb bij leven. Ik heb me altijd beseft dat ik haar ooit kwijt zou raken. De tranen over die gebeurtenis heb ik al gelaten bij zovele gelegenheden. Ze ving letterlijk mijn tranen op in haar zachte vacht of likte ze van mijn gezicht. (Ja, get over it, ze likte me in mijn gezicht… goed voor de weerstand.)

“Ik heb gedurende haar leven al afscheid van haar genomen”. Het knalde bij me binnen en viel genadeloos op zijn plek.
Klinkt zwaar maar eigenlijk is het iets moois. Want hoe vaak komen de mooie verhalen, mooie herinneringen en mooie gesprekken pas bij het werkelijke afscheid? Die enkele dagen, uren of minuten aan het einde van een leven. Of zelfs pas nà dat leven.

Het past bij een quote die ik verzamelde: “veel mensen denken ’s morgens “weer een dag erbij”, terwijl het eigenlijk is ; “weer een dag minder”.
Ik geef toe, het komt wat pessimistisch over maar dat kun je omdraaien in dankbaarheid denk ik en een besef dat het leven ooit eindigt en we zelden weten wanneer precies. We worden allemaal geboren met een bepaalde hoeveelheid dagen die we hier mogen besteden in de hoedanigheid die we hebben. Misschien komt later wel nooit. Dus leef nu, doe nu, ga nu en zeg wat je wil en voelt. Vooral als het liefde is! Zelfs wanneer dat tering eng is.

Mijn grootste kracht is overal een silver lining te zien. De ‘dots’ te kunnen connecten. Ik zoek er niet naar, ik geloof er oprecht in dat alles, hoe vreselijk ook, een silver lining bevat. Het geeft meaning aan het leven, hoe we groeien en wat we meemaken.
Het leven is een verzameling ervaringen en avonturen. En boy wat een avonturen hebben we gehad.

Het verlies van Loden leerde me de volgende lessen:

-Laat leegte leeg : niet alles hoeft opgevuld te worden. Eer wat je verloren hebt met een eigen plek in jou. Het hoeft niet vervangen of gevuld te worden door iets anders. Vul het desnoods met liefde. Vol leven en leeg sterven.

-Rouw rauw : blijf voor niemand sterk en wens niemand ‘sterkte’, hoe lief het ook bedoeld is. Door sterk te willen of moeten zijn verdring je emoties die horen bij je mens zijn, bij verwerking en doorvoelen van wat niet meer vanzelfsprekend is. We hold back way too much in love, loss and life. Don’t hold back!

-Maak geen grote keuzes in emotie. Niet meteen tattoos laten zetten of grote dingen bepalen. Ervaring leert dat wanneer het gevoel weer grond krijgt na de emotie-storm je soms anders zou hebben gewild. Neem je tijd.

-Berusting door aanwezigheid. Ik paste mijn werk aan, maakte bewuste keuzes en maakte hen prioriteit. Ja, dat kost wat, maar zeker niet je gemoedsrust. Het leven is geen repetitie, het is de finale. Dit geldt ook voor kinderen en partners en belangrijker nog; Je eigen leven.
Aanwezigheid is onbetaalbaar.

-Beweeg. Door pijn en verdriet krimpen we ineen. Het is een natuurlijke reactie je hart te beschermen. Wandelen, yoga, stretchen, een massage, of een workout kan helpen je lichaam te laten stromen zodat het niet vast blijft in de freeze van de pijn.

-Het komt in golven. Het ene moment ben je helemaal oké en het volgende moment barst je in tranen uit terwijl je de boontjes bij de appie staat af te rekenen. En dat is oke.

-De pijn is liefde. Als er geen liefde was geweest was er nu geen pijn ervaren. Simpel is dat. Het donker bestaat bij de gratie van het licht.

-Het leven gaat door. Je hoeft geen schaamte te voelen weer geluk of blijdschap te ervaren of te delen op bijvoorbeeld Instagram. Zelfs niet wanneer dat al een dag na een overlijden is.
Je eert niemand door het leven af te wijzen. Lees dat nog eens.

Liefs,
X