Van hart tot hart

Een blog van hart tot hart.
Een bekentenis eigenlijk… ik voel me namelijk soms eenzaam. Niet alleen, want dat kan ik. Eenzaamheid voel je vaak juist in gezelschap.

Dat komt omdat ik soms wat confronterend kan zijn voor de mensen om mij heen. Liefdevol en zonder oordeel, maar wel confronterend. In mijn werk is dit een voordeel want ik leg snel de vinger op de zere plek. Maar in mijn persoonlijke relaties is dat niet altijd een voordeel.

Ik ben namelijk degene die de moeilijke vragen stelt wanneer me iets opvalt. Wanneer ik voel dat er een diepte is die niet getoond wordt. Ik weet dat het te maken heeft met vertrouwen opbouwen en tijd. En dat is iets waar ik soms moeite mee heb.
Niet om vertrouwen op te bouwen maar wel met de tijd die het soms kost. Skipping steps en cutting corners, voorbij de bijzaken. Ik denk snel, ik voel snel en handel snel. Dat is een grote kracht maar soms dus ook mijn makke.
Ik duik er in. Ik merk iets en vraag er naar. Vragen is mijn love language. Connectie maken is verbinden en verbinden voelt voor mij pas veilig en oprecht wanneer de kaarten open en bloot op tafel liggen. No holding back.

Ondanks dat ik weet dat niet iedereen daar op dat moment al aan toe is kan ik vaak niet anders.
Het heeft te maken met hoe ik  van nature ben en hoe ik ben gevormd.
Wanneer je in onveilige situaties leeft, komen je radar en voelsprieten op scherp. Dan zie je de kleinste dingen; donkerte in ogen, inconsistentie in verhalen, tijdlijnen die niet logisch zijn, kleine veranderingen in woord en daad, zwaarte in het lichaam (of de ziel zoals je wilt) en ik zie verbanden in ontwijkend, vluchtend of verdovend gedrag. Of extreme activiteiten om keer op keer maar te voelen dat jij nog wel leeft. Maar het kan zelfs ‘gezond gedrag’ lijken zoals heel veel sporten of ‘druk’ zijn en hoeft dus lang niet altijd over destructief gedrag te gaan. Het is voor mij helder wat voor velen onzichtbaar blijft.

Gelukkig heb ik prima werkende sociale filters en roep ik niet onbeholpen zomaar wat en ik besef me ook dat het soms voor de ander nog niet eens duidelijk is dat er iets onder de oppervlakte speelt wat uiteindelijk een probleem zou kunnen worden. Voor alles is een tijd en plaats en iemand iets aanpraten doe ik zeker niet. Maar toch….

Het is zelden iemands intentie maar het op afstand houden komt op mijn systeem over als wantrouwen, “waarom open je jezelf niet naar mij?!” Een afstand die ik door alles heen kan voelen. Een afstand die afwijzing en buitensluiting triggerd. Een afstand die eenzaam voelt.

Dat is natuurlijk niet altijd iemands bedoeling want vaak wordt ook door hen eenzaamheid ervaren. Niet fysiek, maar wel emotioneel. Terugtrekking is een veel voorkomende handeling. Iets wat ik maar al te goed herken. Ik weet dat het door mij gevoelde ‘wantrouwen’ niet naar mij als persoon is maar wel naar de rest van de wereld, de wereld die ons niet begrijpt. Waar het niet veilig voelt woorden te geven aan wat er gevoeld wordt. Want zo vaak worden we niet begrepen, gehoord of erkend in dat gevoel.

Het is mijn les dat niet op mezelf te betrekken maar te zeggen en vooral ook te laten zien “ik ben er voor je, wanneer het veilig genoeg voelt om met mij te delen wat er onder jouw oppervlakte speelt”.

Het is mijn les dan geduldig te zijn ondanks dat ik weet dat elk moment in het donker een verloren moment in het licht is.

Het is mijn lot dingen te zien en voelen, zoals ik moet accepteren dat een ieder van ons zijn eigen lot draagt.

Maar het is mijn wens dat mensen voelen dat ze het niet alleen hoeven te dragen. Het is veilig. Jij bent veilig. Ik ben veilig.
Want ik ben jou en jij bent mij, “we all walk each other home”.

Liefs,

x